maandag 24 december 2012

Coming home for Christmas



Vanachter het raam in de trein zag Mirjam het landschap aan zich voorbijtrekken. Haar zorgelijke blik richtte zich op iets wat verder weg lag. Niet de oude Hollandse molens, maar de zorgen bleven in haar hoofd rond draaien. Ze dacht terug aan dat moment dat haar tienerdochter was vertrokken. Als moeder had ze haar dochter gewaarschuwd voor verkeerde contacten. Maar ze had nooit verwacht dat het echt haar dochter zou overkomen … tot ze weg was.

Toen Mirjam aankwam op Amsterdam Centraal, voelde ze hoe de hoofdpijn zich als een band om haar hoofd vastzette. Maar ze moest gehoor geven aan de drang die ze voelde in haar hart. Ze had het besluit genomen om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar in actie te komen. Ze moest iets doen voor haar jonge dochter waar ze zo van hield. Daarom had ze haar foto laten verhonderdvoudigen in de fotozaak. Dagen bleef ze zoeken en plakte de foto, overal waar het maar kon.

Spiegelhard
Maanden later, het was bijna kerst, sleepte een jonge vrouw zich door de steegjes. Een ijzige kou had zich uitgerold over de hoofdstad. Vele ogen hadden haar begeerd. Maar te midden daarvan voelde ze zich eenzamer dan ooit. Natte sneeuwvlokken haakten zich vast in de slierten haar rond haar verlopen gezicht. Uitgeput ging ze een cafeetje binnen. 

Dat was het moment dat haar maag inéén kromp. De misselijkheid golfde door haar heen. Ze moest snel de trap af om naar de toiletruimte beneden te gaan. Enkele ogenblikken later stond ze gebogen, leunend over de wastafel. Ze keek omhoog in de spiegel en keek zichzelf met ogen vol medelijden aan. Waarom had ze zo nodig haar eigen keuzes moeten maken, dwars tegen haar moeders adviezen in? Ze was het niet waard haar moeder nog onder ogen te komen.

Het spiegelbeeld was glashard: ze zag zichzelf en was verbaasd hoe het leven haar eens zo jonge gezicht had getekend. Het had haar gebracht tot in de toiletruimte van een achteraf café. En opeens zag ze in de spiegel de halfvergane foto op de toiletdeur achter zich. Het was alsof daarop het portret van haar moeder zich weerspiegelde. Met een ruk draaide ze zich af van het spiegelbeeld en liep richting de opgeplakte foto. Ze trok het van de deur en herkende op de foto werkelijk het gezicht van haar moeder. En daaronder was nog net leesbaar de oproep te lezen: “Waar je ook bent … Wat je ook gedaan hebt … Welkom Thuis!”…

De verloren dochter
Vanachter het raam in de trein zag de verlopen vrouw, die eens de dochter van Mirjam was geweest, het winters landschap aan zich voorbijtrekken. Weg uit de drukte van de hoofdstad met die mensenmassa’s die zich storten op het doen van hun kerstinkopen. Ze dacht terug aan dat moment dat ze de foto zag van haar moeder en die mooie tekst: Welkom Thuis! Dat was het moment dat ze het besluit genomen had om naar huis te gaan. Het leek alsof haar blik zich richtte op iets wat verder weg lag.

Moeder Mirjam zag van achter het raam een vrouw onzeker de Dorpsweg oversteken. De gebogen houding van de vrouw verraadde dat het buiten glad was. Of was het de last van het leven die op de schouders van deze vrouw drukten? Door de sneeuwvlokken heen begon Mirjam opeens het gezicht van haar dochter te herkennen. Ze snelde naar de voordeur terwijl haar hart sneller begon te kloppen. Met tranen in haar ogen sloot ze haar eens verloren dochter in haar armen … 




2 opmerkingen: