zaterdag 31 augustus 2013

Het appeltje valt niet ...

In onze oude stationwagen kwamen we het parkeerterrein van een deftig hotel oprijden. Gelukkig was het al donker en was de met bagage overladen binnenkant van de auto niet te zien. Op de terugreis vanuit Zwitserland waren we te moe om nog verder te rijden. “We nemen een hotel en rijden morgen wel verder”, zei mijn vrouw. Maar alle herbergen waren vol en zo belanden we bij het vijfsterren hotel.

dinsdag 16 juli 2013

What a friend we have in Jesus

Het vliegtuig maakt steeds meer vaart en komt los van de baan. We laten Chiang Mai achter ons en zien de bergen die richting Myanmar en Laos liggen. Zover als het oog reikt, zijn ze overdekt met een dicht oerwoud. Wolkenslierten liggen als een witte scheidslijn tussen groen en blauw gedrapeerd over de hoogste toppen. Langzaam drijven mijn gedachten weer naar die man ...

dinsdag 11 juni 2013

ZONNESTRAAL OF DONDERWOLK

 “Mama, aan mij kan je het niet zien dat ik verstandelijk beperkt ben, hè?” vraagt onze jongste dochter. Hand in hand met mijn vrouw sjokt ze mee. Met het te zware lichaam van een volwassen vrouw en haar verbale aanwezigheid overschat je haar gemakkelijk. Verstandelijk nog geen tien en emotioneel nog een kleuter, maakt dat ze het ene ogenblik straalt als een zonnetje om vervolgens om te slaan in een donderwolk.

maandag 8 april 2013

Een oude Joodse man

Een oude Joodse man ging me voor
En ik volgde hem nauwgezet
Hij gebogen en nooit gebroken
Samen schuifelend langs 't koosjer buffet

Zomaar een ontmoeting in Jeruzalem
Twee minuten in elkanders heden
Uit donk're tijd was hij ontkomen
Ging ik in de schaduw van zijn schreden

Heerlijk geurden groenteschotels
Borden opscheppend uit dezelfde dis
Strekkend onze handen naar dezelfde lepel
Om d' heerlijk vers bereidde vis

Eén moment van gekruiste armen
Gaf mij zicht op 't stil verdriet
In 't vlees gebrand zijn nummer
al het leed aan hem geschied

6.000.000 nummers heb ik nooit gekend
Zoveel meer die niet zijn geboren
Hun stem bij voorbaat al monddood
Zonder kans zich ooit te laten horen

Waar één nummer mij 't gezicht laat zien
Gebaar ik d' oude Joodse man bedeesd
Dat hij mij altijd voor mag gaan
Vol respect voor die nooit zijn geweest

Ron

Naar aanleiding van ons bezoek aan Yad Vashem, Jeruzalem, Israël 2011

donderdag 14 februari 2013

Een weegmoment



Je weet dat het gebeuren zal, maar nooit wanneer. En het komt altijd weer op een moment dat je er niet op bedacht bent. Meestal begint het met een vraag waarvan je de ernst niet tijdig inziet. Zo ook deze keer op het moment dat mijn vrouw me vroeg: "Lijk ik niet te dik in deze rok?” In alle onschuld antwoordde ik dat het wel meeviel. “Je bedoelt dus dat ik eigenlijk te dik ben?” Het spel van vraag en antwoord verloopt bij vrouwen nu eenmaal anders dan de redeneerkunst van mannen. Ik probeerde het tij nog te keren: “Voor mij ben je prima zo!” Het mocht niet meer baten. “Ik ga even op de weegschaal” was haar antwoord, terwijl ze naar de badkamer liep.

donderdag 24 januari 2013

Goede voornemens verliezen (2)


Deze post is een vervolg op een eerdere: klik hier voor het eerste deel. 

Zien op wat geweest is
Dwars door de diepte van de rivier waren ze gegaan om het land van melk en honing te bereiken. Staande op de hoge oevers konden ze terugzien op wat geweest was. Ze zagen aan de overkant van de Jordaan de plek waar ze vandaan kwamen: Sittim. Een plaats die niet zo goed bekend stond vanuit hun verleden. In Numeri 25 staat dat het volk in Sittim ontucht pleegde. Het was daar dat duizenden doden vielen vanwege hun ongehoorzaamheid. Sittim is een beeld van het oude zondige leven.

donderdag 17 januari 2013

Goede voornemens verliezen (1)


Weer één van mijn goede voornemens verloren! Of moet ik zeggen dat ik mijn slechte gewoontes nooit heb losgelaten? Nu we de eerste weken van het nieuwe jaar achter ons hebben, bewandelen veel mensen weer gewoon de aloude uitgesleten paden. Wat is het toch moeilijk om van oude patronen los te komen. Het doet me denken aan het rondzwerven van de Israëlieten door de woestijn gedurende 40 jaren. De Heere had hen bevrijd uit Egypte. Ze waren dan wel uit de slavernij gekomen, maar de slavernij niet uit hen. Het volk zat nog vast in de oude patronen. Ze bleven in de woestijn in een kringetje ronddraaien zonder het nieuwe land binnen te trekken.