dinsdag 16 juli 2013

What a friend we have in Jesus

Het vliegtuig maakt steeds meer vaart en komt los van de baan. We laten Chiang Mai achter ons en zien de bergen die richting Myanmar en Laos liggen. Zover als het oog reikt, zijn ze overdekt met een dicht oerwoud. Wolkenslierten liggen als een witte scheidslijn tussen groen en blauw gedrapeerd over de hoogste toppen. Langzaam drijven mijn gedachten weer naar die man ...

Hij woont samen met zijn bergstam achter één van die voorlopers van de Himalaya. In het dorpje met rieten hutjes heerst niet de geur van rijp fruit en het aroma van de foodstalls, zoals op de hoeken van de straten in Chiang Mai. Er klinkt niet het tweetaktmotor-geluid van de tuktuks. Geen gebronsde tanige mannen die met menskracht hun samlo’s (soort riksja) langzaam rondfietsen door de straatjes van Warraroth market.

Vertrouwde onbekende woorden
In zijn dorpje scharrelen de naar modder ruikende varkens en kippen tussen spelende kindertjes door. De vrouwen met halsringen (longnecks) en hoofdversieringen weven hun kleding. Mannen hangen in hun hangmatje en bekijken ons van een afstand. Dan horen mijn vrouw en ik hem spelen op zijn eigengemaakte gitaar. Onbekende woorden op een bekende melodie: ‘Welk een vriend is onze Jezus’.
We kunnen de taalbarrière niet overbruggen, maar beginnen mee te zingen. Een glimlach verschijnt op zijn gezicht en zingen we gedrieën de oude hymne. Wij met de taal uit ons Laagland en hij met de taal uit zijn Hoogland. Waar woorden tekort schieten, spreekt de muziek! Maar samen verbonden in het ene Woord 'Jesoe'. 

 … Terug in Nederland zoek ik op internet het lied op. Het is geschreven door Joseph Scriven, geboren op 10 september 1819 in Ierland. Zijn toekomst leek er goed uit te zien toen hij een Bachelor of Arts van het Trinity College in Dublin behaalde. Maar juist op dat moment sloeg het noodlot toe in zijn leven. 

Een lied dat opklinkt uit verdriet
Op de dag voor de bruiloft werd zijn verloofde door een hevige windvlaag verrast. Ze verloor haar evenwicht en viel in de rivier. Zij verdronk voor de ogen van Joseph. Hij ging naar Canada om daar zijn verdriet te vergeten. In Port Hope leerde hij opnieuw een vrouw kennen en ze verloofden zich. Maar zij kreeg hoge koorts waardoor ze uiteindelijk overleed. Joseph zijn leven werd gekenmerkt door verdriet, maar steeds opnieuw wijdde hij zijn leven toe aan de Heere Jezus. Hij hielp de armsten en zorgde voor de zieken. Zelf leefde hij heel bescheiden. In 1857 schreef hij voor zijn zieke moeder een gedicht. Hij wilde haar met dit gedicht troosten en bemoedigen om te blijven vertrouwen.

We zijn deze week teruggekomen van onze Thailand-vakantie. In plaats van rijstvelden en waterbuffels zien we weer de weilanden met koeien. Over de dorpsweg rijdt een tractor met gierkar. Het  riekt toch anders dan de oriëntaalse geuren van Chiang Mai. Thuis pakt mijn vrouw haar gitaar en begint te spelen: ‘Welk een vriend is onze Jezus’. Net als die ene keer met de man uit het dorp achter de bergen, zingen wij het hier in het dorp zonder de bergen. Een lied dat opklonk uit verdriet en woorden vond door het lijden heen. Joseph Scriven schreef dit gedicht dat later op muziek werd gezet in 1857. Ver na zijn sterven klinken niet wegstervende woorden van hernieuwd vertrouwen in de Heere 'Jesoe'!





10 opmerkingen:

  1. prachtig meneer Ron ik kon een foto op facebook zien van jullie ik heb geen facebook meer maar blij dat jullie veilig thuis zijn

    hoop meer van u blogjes te lezen
    krachtig...blessings from huub and soraya

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat jullie weer veilig thuis zijn Ron. Wat prachtig dat die man op een zelfgemaakte gitaar dat lied speelde, wow! In die bergdorpen zijn bijna alle mannen verslaafd aan opium, wat een troost om te weten dat de goede boodschap van Jezus ook daar een weg weet te vinden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Is dit lied het gedicht dat hij voor zijn moeder schreef??
    Heel mooi om de achtergrond van bepaalde liederen te horen, dankjewel!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Welkom thuis Ron.. Thailand lijkt me schitterend om te mogen bezoeken.
    En wat mooi dat die man een zo bekend lied speelde op zijn gitaar waardoor jullie gezamenlijk verder zongen al was het dan in een andere taal!
    De uitleg van de hyme had ik toevallig bij Hans al eens gelezen maar het blijft ontroerend hoe dat tot stand gekomen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Indrukwekkende blog! Zomaar culturen overstijgen en samenkomen in Jezus' naam. Zingend.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Prachtig lied en bemoedigend verhaal! Wat een zegen om zo andere culturen te leren kennen. Dank voor het delen. Ik ga nog even het mooie lied luisteren...:)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ik ben mijn blog vrienden aan het bezoeken ...om te kijken hoe het met jullie gaat? we zijn allemaal druk met ons leven maar toch heb ik gekozen om af en toe langs te komen en hi zeggen

    ik wil hierbij u een hele fijne zondag en begin van de week toewensen
    groetjes...

    BeantwoordenVerwijderen