Een plekje in ons hart

Vrolijk lachend kijkt ze ons aan. Alsof de tijd geen vat heeft gekregen op de glinsteringen in haar ogen. Voor het grootste deel van ons leven was ze er gewoon altijd ... tante Ger. Soms had ze geen tijd, altijd te druk met haar werk als directeur van een verzorgingshuis. De laatste jaren ging ze geestelijk achteruit. Wie had ooit gedacht dat ze uiteindelijk zelf werd opgenomen in een zorg-centrum. Met een stralende blik van herkenning kijkt ze ons aan. ‘Kijk nou toch eens wie …’ Door haar aandoening vergeet ze het vervolg van de zin die ze wil zeggen.

Voordeur van mijn jeugd

Ontelbare voetstappen heb ik er liggen,

maar de afdrukken zijn allang versleten.

IJsselstein, mijn stad

waar ik niet ben geboren, maar wel getogen.

Te lang bleef ik er weg,

kort terug kwam ik er weer.

Mijn toekomst van toen

is heden een deel van mijn verleden.

Verbonden in lief en leed

Een ijzige kreet in de verte wekt hem uit zijn middagdutje. Met de handpalmen wrijft hij langs de zijkanten van zijn hoofd. Dan is het geschreeuw opeens dichtbij. Een koude rilling - gedachten flitsen door zijn hoofd. Hij hapt naar adem. Inbrekers! Z'n voeten zoeken de slippers. Hij duikelt er slecht één op. Struikelend haast hij zich naar de kamerdeur. Hij moet de ander vinden. Voor het te laat is. Haar beschermen. Zijn vrouw.