TransVaria

De wereld vloog aan mij voorbij, terwijl ik uit het vliegtuigraam naar buiten keek. We hadden de werkelijkheid van zorgen en drukte achter ons gelaten. De wolkendeken maakte plaats voor een blauwe, zonovergoten lucht. Onze vakantie begon al verrassend toen bleek dat onze dochter Marijke één van de crewleden zou zijn aan boord van de Boeing 737. Als klein meisje was het Marijke's droom ooit stewardess te worden. Zoveel jaren terug mocht ze als kind haar toekomstige collega's in het vliegtuig assisteren met het ronddelen van versnaperingen: "Dag, meneer / mevrouw, mag ik u iets aanbieden namens TransVaria?"

Het appeltje valt niet ...

In onze oude stationwagen kwamen we het parkeerterrein van een deftig hotel oprijden. Gelukkig was het al donker en was de met bagage overladen binnenkant van de auto niet te zien. Op de terugreis vanuit Zwitserland waren we te moe om nog verder te rijden. “We nemen een hotel en rijden morgen wel verder”, zei mijn vrouw. Maar alle herbergen waren vol en zo belanden we bij het vijfsterren hotel.

Er was eens ...

Eén van onze kinderen is deze weken vanuit Thailand met verlof in Nederland. Mijn vrouw en ik voelen ons bevoorrecht dat we hem een paar keer konden bezoeken in Chiang Mai. Bij terugkomst in Nederland genieten we dan ook weer van het oppassen op de kleinkinderen. Samen met onze oudste kleinzoon kinderspelletjes op de computer te doen. Hij vindt het prachtig. Bij het goede antwoord beginnen er belletjes te rinkelen. “Goed zo”, roep ik dan om hem te complimenteren met zijn goede prestatie. Maar de belletjes die klinken brengen me in gedachten terug naar Thailand…