Grootvaders klok

In december 1962 kwamen ze en bleven langer dan gedacht. De barre winter begon al vroeg in december. Onbedoeld vierden mijn opa en oma na een witte Kerst ook de jaarwisseling met hun kleinkinderen. De ijzige stormwind wierp hoge sneeuwduinen op. De sneeuwschuivers staakten hun strijd om onze straat begaanbaar te houden. Het gedwongen verblijf was voor mijn grootouders een drama en voor hun kleinkinderen een genot. Vooral op het moment dat onze kinderogen opa's Volkswagenkever zagen verdwijnen onder de opgeworpen sneeuwwallen. Met mijn broertjes beklom ik de hoogste bergen van het dorp. Vandaar keek ik neer op het voorraam van ons huis waarachter mijn opa naar buiten keek. Hij had zijn hoed opgezet omdat hij het steeds koud had. Zoals meestal stond de hoed een beetje scheef. Hij keek bezorgd, terwijl ik zwaaide. Maar hij zag mij niet en trok aan de ketting het horloge uit zijn vestzak. Voor de zoveelste keer keek hij erop en schudde zijn hoofd. En zijn hoed zakte nog ietsjes schever.