donderdag 9 januari 2014

Oud geleerd, jong gedaan!

"Opa, hebben oma en jij geen kinderen?" Met een glimlach kijk ik mijn kleindochter aan. "Jawel, onze kinderen zijn Job, Daniël, Sharon en Marijke, jouw mama!" Nu is het haar beurt om te glimlachen. "Hè opa, dat zijn geen kinderen!" Samen met haar en mijn kleinzoon blader ik door het album met familiefoto's. "Kijk, hier waren mama en jouw papa nog klein. En dit is nou een kinderfoto van mij!" Geïnteresseerd kijken ze mee naar de verzameling portretten uit de vorige eeuw. Ze gluren naar dat kind op de zwart-wit foto, maar ze zien geen opa. Onze kleindochter wijst op de foto ernaast: "Kijk, dat ben jij opa!" "Nee hoor, dat lijkt zo, omdat hij weinig haar op zijn hoofd heeft. Maar dat is oude opa Willem, mijn vader."

Vier generaties
Doorbladerend komen we bij een vier generatiefoto met mijn vader, zoon en kleinzoon. Vier tijdperken: vanuit het heden van mijn kleinzoon - teruggaand in de tijd - tot in de eeuw van mijn vader. Elk aanwijzend, leg ik mijn kleinzoon uit: "Jij bent een zoon van jouw papa, die een zoon is van mij. En ik ben een zoon van oude opa Willem." Met deze uitleg verliezen de kleinkinderen hun belangstelling voor het onderwerp. Terwijl mijn kleindochter gaat spelen, probeer ik de aandacht van de ander vast te houden: "Zie je dat jij lijkt op jouw papa? Hij heeft net als jij een kruintje voor in zijn haar. Door jullie haren kan je zien dat jij een zoon van papa bent." Geboeid kijkt hij nu naar de foto en voelt aan zijn haren. Opeens roept hij enthousiast "Opa, jij lijkt op oude opa!, ik zie het aan jullie haren!"



Onwillekeurig voel ik aan mijn haren, of eigenlijk aan de plek waar ze ooit gezeten hebben. Turend naar de foto zie ik dezelfde ogen en trekken om mijn mond. Ik heb dezelfde handen en krijg al een klein beetje zijn rimpels in mijn huid. Steeds meer ga ik praten zoals hij praat. Een terugkijk in mijn verleden, waaruit zomaar een gebeuren opwelt: Schuldbewust kijk ik op naar mijn vader. Op zijn van pijn verbeten gezicht, komt een bemoedigende glimlach. Dan tilt hij mij met één sterke arm op, omdat zijn andere gebroken blijkt en slap hangt. Veilig schuilend tegen zijn rug, rijden we op zijn brommer de lange weg terug naar huis.

Woorden vinden een melodie
Mijn oude vader van ruim 90 jaar is in deze eeuw van mijn kleinzoon nog zeer vitaal. Hij rijdt auto en doet de boodschappen op de fiets. Hij weet alles van computers en heeft pas nog een tablet gekocht. Mijn kleinzoon is inmiddels een spelletje aan het doen op de Nintendo DS. Ik kijk met hem mee op het dubbele scherm, maar begrijpen doe ik het niet. Dan herken ik een beweging die mijn kleinzoon met zijn hand maakt. Het is alsof ik vooruit kijk in zijn toekomst. De woorden, die zwerven door mijn hoofd, vinden een melodie: En we zitten bij elkaar - En we zeggen niet zoveel - Voor alles wat jij doet - Heb ik hetzelfde ritueel.

Mijn kleinzoon juicht als hij weer naar een ander level gaat. "Hoe weet je wat je moet doen?" vraag ik. "Gewoon ... doen!" is zijn korte antwoord. En als je het een keer niet weet?" Hij kijkt een ogenblik van zijn scherm naar me op: "Dan vraag ik het aan papa! En jij?" Het is even stil. De seconden tikken weg tussen de generaties door. Hij kruipt dichter tegen me aan. Terwijl ik mijn sterke arm om hem heen sla, kijk ik mijn kleinzoon met een bemoedigende glimlach aan: "Ja, dat doe ik ook gewoon - daarin lijk ik steeds meer op jou!"
Het lied 'Papa" van Stef Bos

14 opmerkingen:

  1. Geweldig!
    Dank je wel dat je dit met ons wilde delen.
    Een verhaal met een diepere betekenis.
    'Dan vraag ik het aan papa ...'
    Ik ook.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is het Rita. In de tekst van het lied 'papa, ik lijk steeds meer op jou' komt de tekst voor: "jij gelooft in god, dus jij gaat naar de hemel en ik geloof in niks dus we komen elkaar, na de dood nooit meer tegen". Ik ben dankbaar dat ik een positief christelijke opvoeding heb gehad en mijn vertrouwen mag richten op mijn Hemelse Vader. Mijn verlangen is dat ik hierin een voorbeeld mag zijn voor mijn (klein)kinderen.

      Verwijderen
  2. Prachtig geschreven Ron. Heel mooi. Vooral het eind.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Jedidja. Het was al weer even terug dat ik een blog had geplaatst. Het goede voornemen is .. er weer wat meer regelmaat in te brengen.

      Verwijderen
  3. Ontroerend mooi.
    Het is o.a de herkenning van eigen vlees en bloed en de tijd die altijd voortschrijdt, die maken deze momenten ons raken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met het ouder (is niet hetzelfde als oud!) worden, neemt het belangrijk vinden van deze dingen ook toe. Het is ook iets wat gaat boeien. Dank je voor je reactie Hans.

      Verwijderen
  4. Ik was aan het begin van je verhaal en dacht gelijk aan dit liedje, en jij hebt er dus ook aan gedacht ;-). Mooi verhaal, fijn dat je ook nog zo van je eigen vader kan en mag genieten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Ilonka, dat was gelijk het refrein wat er onder lag. Leuk dat je er ook direct aan moest denken. Groet aan Louis.

      Verwijderen
  5. Mooi stuk Ron! De afbeelding van de handen is treffend.
    Jullie zijn rijk gezegend met zoveel prachtige kleinkinderen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Overigens zijn het niet onze handen. Maar de foto vond ik wel passend Wendy. We zijn niet een klein beetje trots op de hele groep. De oudste is juist zeven geworden en de jongste is anderhalf jaar.

      Verwijderen
  6. Wat een mooi stukje heb je geschreven...zoals ook Hans al zegt: ontroerend...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Geweldig zoals kinderen kunnen reageren. Een leuk stukje voor een glimlach.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat was echt genieten van jouw verhaal Ron. Ik keek mee in het fotoalbum en jullie kruintjes. Wat schrijf je toch mooi...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Alle reacties hier boven zeggen wat ik denk en voel.....
    Bedankt Ron!

    Aukje.

    BeantwoordenVerwijderen