woensdag 4 juli 2018

Zomertijd #Bloghop



Mijn vorige blog begon met een opengeslagen brief die de rest van mijn leven zou gaan bepalen. Het was voor mij een verrassing daarmee de #bloghop van juni te winnen. Ik had het niet geschreven op basis van het aangegeven thema, maar zag achteraf pas dat het erbij paste. Overigens viel het me op dat er weinig inzendingen waren. Dat vergroot de kans om te winnen. Ik herinner me dat onze vier kinderen in het dorp van hun jeugd op gymnastiek zaten. Binnen de vereniging waren er jaarlijkse kampioenschappen. Omdat de meeste jongens op voetbal gingen, hadden onze zoons ieder binnen hun leeftijdscategorie slechts enkele concurrenten. De kans om te winnen was daarmee redelijk groot. Met een oom en een buurman in de tweehoofdige jury werden heel wat eerste prijzen binnengehaald.

Ja, ik ben blij de bloghop te hebben gewonnen. Het geeft een impuls om met nog meer inzet het schrijven ter hand te nemen. Maar wat zou het leuk zijn als er voor de nieuwe bloghop veel inzendingen binnenkomen. Deze keer is er extra tijd in verband met de zomer. Verschillenden gaan in de komende periode met vakantie. De tijd dat er vanaf het vakantieadres een ansichtkaartje werd verstuurd ligt achter ons. En toch … wat is een handgeschreven kaartje persoonlijk. We hebben de afgelopen periode veel ansichtkaarten verstuurd: van felicitatie tot bemoediging bij ziekte. Het noodzaakt je om na te denken wat je de ander persoonlijk wil zeggen. En het bemoedigt de ander die het ontvangt. Je geeft er een zegen mee door. Daarom is het nieuwe thema voor juli/augustus … ‘een ansichtkaart’.

De spelregels
Ik denk dat je met dit thema veel kanten op kunt. Dit zijn de spelregels:
1. Schrijf op je eigen blog over het thema ‘Een ansichtkaart‘. Plaats hierbij het logo van de #bloghop (controleer even of je het goede jaartal gebruikt!).
2. Publiceer het op je eigen blog en vermeld in of onderaan het bericht dat je meedoet aan de #bloghop. Vermeld hierbij een link naar dit blog.
3. Laat een url-link naar jouw blogpost achter in een reactie onder dit blogbericht. Mensen kunnen dan bij de reacties op jouw blogpost reageren. 
4. Laat eventueel via Facebook, Instagram, Google+, Twitter of andere sociale media weten dat je meedoet aan de bloghop. Gebruik hiervoor #bloghop. Je kunt ook het bijbehorende logo gebruiken zodat de bloghop herkenbaarder wordt voor andere bloggers. Via deze link kun je nog meer informatie over de bloghop vinden en hoe het precies werkt.
     5.    Let op! Stuur je inzending in vóór 29 augustus a.s. Ik maak uiterlijk 1 september bekend wie de winnaar is. Hopelijk inspireert de vakantieperiode velen van jullie tot het schrijven. Voel je vrij om creatief te zijn in de uitwerking van dit thema.
P.S. Het is toegestaan meerdere artikelen in te sturen.

dinsdag 26 juni 2018

One day at a time


Op tafel ligt de opengeslagen brief die de rest van mijn leven zal bepalen. Voorzichtig neem ik een slok koffie uit de dampende mok. De brillenglazen beslaan en ontnemen mij een ogenblik het zicht op het hier en nu. Zacht tikt de wandklok het heden weg naar de voltooid verleden tijd. Dan dringt de werkelijkheid pas echt tot me door: ik ga met pensioen!

vrijdag 9 februari 2018

Vandaag de dag

Omsloten door de avondschemering blijven we een ogenblik wachten voordat we naar binnen gaan. Door het raam zien we mijn vader en moeder in de verlichte huiskamer. De televisie staat wat te hard aan. Net als andere zaterdagavonden is buiten al te horen dat ze ‘Nederland-Zingt’ van de Evangelische Omroep aan hebben staan. Voor mijn moeder is dat haar lievelingsprogramma. Ze heeft haar hele lange leven graag gezongen.

donderdag 11 januari 2018

Grootvaders klok

In december 1962 kwamen en bleven ze langer dan gedacht. De barre winter begon al vroeg in december. Onbedoeld vierden mijn opa en oma na een witte Kerst ook de jaarwisseling met hun kleinkinderen. In het nieuwe jaar wierp de ijzige stormwind hoge sneeuwduinen op. De sneeuwschuivers staakten hun strijd om onze straat begaanbaar te houden. Het gedwongen verblijf was voor mijn grootouders een drama en voor hun kleinkinderen een genot. Vooral op het moment dat onze kinderogen opa's Volkswagen-kever zagen verdwijnen onder de opgeworpen sneeuwwallen. Met mijn broertjes beklom ik de hoogste bergen van het dorp. Vandaar keek ik neer op het voorraam van ons huis waarachter mijn opa naar buiten keek. Hij had zijn hoed opgezet omdat hij het steeds koud had. Zoals meestal stond de hoed een beetje scheef. Hij keek bezorgd, terwijl ik zwaaide. Maar hij zag mij niet en trok aan de ketting het horloge uit zijn vestzak. Voor de zoveelste keer keek hij erop en schudde zijn hoofd. En zijn hoed zakte nog ietsjes schever.


dinsdag 12 december 2017

De grens voorbij


In de schemer van de avond spelen de dorpskinderen in de eerste decembersneeuw. Sliertjes natte haren komen onder hun muts vandaan. De donkere lucht lijkt gevuld te zijn met ijskristallen. Ik voel een rilling over mijn rug lopen en denk terug aan mijn jeugd. Het was nog donker in mijn slaapkamer. In mijn pyjamaatje stapte ik uit bed en liep naar het bevroren raam. Het eerste ochtendlicht liet de ijsbloemen op de ruit glinsteren. Door de glans van de nieuwe dag verlangde ik ernaar om de zon op te zien gaan. Met mijn gezicht raakte ik de koude ruit aan. Maar ik zag slechts vaag mijn eigen grillige silhouet. Mijn handen voelden hoe er van het kille venster een ijzige koude lucht mij tegemoet kwam. Ik bibberde en voelde me opeens heel bang, opgesloten in mijn kleine kamertje. Het gevoel van alleen-zijn overviel me, omsloten door het nachtelijk duister.

donderdag 12 januari 2017

40 Jaar Samen-zijn

Vandaag - 12 januari 2017 - zijn Grietje Abraham en ik 40 jaar getrouwd. We zijn dankbaar voor deze jaren, onze kinderen en kleinkinderen. Maar ook dat de Heere Jezus ons dwars door alles vastgehouden heeft. We mogen onze weg aan Zijn hand gaan. Het onderstaande gedicht schreef ik een jaar terug voor de liefde van mijn leven.

vrijdag 3 juni 2016

Voordeur van mijn jeugd

Ontelbare voetstappen heb ik er liggen,
maar de afdrukken zijn allang versleten.
IJsselstein, mijn stad
waar ik niet ben geboren, maar wel getogen.
Te lang bleef ik er weg,
kort terug kwam ik er weer.
Mijn toekomst van toen
is heden een deel van mijn verleden.

maandag 25 april 2016

Schaduw van ommekeer



De snaren van de gitaar trillen gevoelig na.
De woorden die we zongen, manen mijn gedachten tot stilte.
'Groot is Uw trouw, o Heer, mijn God en Vader.
Er is geen schaduw van omkeer bij U.'

De avondlucht begint al te verkleuren als mijn vrouw en ik naar de Bijbelkring in Westbroek rijden. Het groene dorp ligt als een lint tussen Achttienhoven en Oud-Maarssenveen. De Westbroekse Zodden omringen de oude boerderijen. Een golfbeweging deint door het veld van gele koolzaadbloemen als we voorbij rijden. Verder weg in het weiland stapt een ooievaar statig rond. Als de lente overtuigend haar schoonheid aan ons toont, aanschouw ik haar wel, maar ik voel haar niet.

maandag 11 januari 2016

Verbonden in lief en leed



Een ijzige kreet in de verte wekt hem uit zijn middagdutje. Met de handpalmen wrijft hij langs de zijkanten van zijn hoofd. Dan is het geschreeuw opeens dichtbij. Een koude rilling - gedachten flitsen door zijn hoofd. Hij hapt naar adem. Inbrekers! Z'n voeten zoeken de slippers. Hij duikelt er slecht één op. Struikelend haast hij zich naar de kamerdeur. Hij moet de ander vinden. Voor het te laat is. Haar beschermen. Zijn vrouw.